hindi ko kaya (ang limutin kita)

naalala ko nung bata ako, kinekwento ng nanay ko, kinakanta ko to. 

paborito ko nga daw ito eh. nung medyo nagkaka isip na ako, saka ko lang na-realize na paborito ko nga. 

1990's pa un, apat or limang taon lang yata ako noon.

sabi ng nanay ko, pag kinakanta ko daw ito, umaakyat ako sa mesa. 

with feelings pa daw! at may hawak pa daw akong esapada!

"Hindi ko kaya ang limutin kita", with feelings sabay taas ng espada! hahah

punyemas naiimahgine ko! ano kayang itsura ko noon?

sayang wala akong picture noon.

sabi nga ni Henri Cartier-Bresson, "once the moment is gone, it's gone forever."

sayang walang kumuha ng decisive moment ko na yun, sana napreserve ang history.hahaha

anyhow, this is not the original version. revive na lang ito. gusto ko pa man din mapakiggan yung

original version. haha kung meron kayo, pa email ah haha