wrong surname of the goat

ayan. konting tiis na lang makukuha ko na rin ang tinatamasa kong diploma.

"oo, ggraduate ako." yan ang sagot ko sa tuwing may nagtatanong sa akin. with conviction, with pride. hindi pweden hindi ako makapag marcha ngayon march. hindi ko pwedeng biguin ang mga taong sumuporta at naniwala sa akin.

sa apat na taon ko sa kolehiyo, madami din akong natutunan. hindi lang sa loob ng klasrum, kundi pati na rin sa labas. madami na ding mga karanasan ang bumalot sa akin.

iba daw ang buhay sa labas ng klasrum. malayong malayo daw. siguro nga kaya ganun na lang ang pag-ppressure ng mga prof sa estudyante - para masanay sa buhay sa labas.

bilang estudyante, naranasan ko nang pagpuyatan at hindi tulugana ng isang project. tapos kinabukasan ay hindi naman pala tatanggapin. masakalap, oo, pero tinanggap ko na lang dahil hindi lang naman siguro ganun ang mangyayari sa akin sa future.

natutunan ko ang art of cramming. first year pa langa ko, inoorient na kami na huwag masanay sa pag-ccram. siguro mabibilang ko lang sa dalawang kamay ko kung ilang beses ko hindi nag cram sa buong colllege life ko. natutunan kong pigain ang "creative juices" ko lalo na kung madaling araw. naging nocturnal ako dahil sa college life.

madalas mangyari sa akin na may kailangan ipasa na term paper, tapos gagawin ko 2 nights bago ang deadline.

naranasan ko din - hindi lang ako, pati mga kklase ko din - na hindi matulog ng isang linggo dahil sabay-sabay ang deadlines na hinahabol. kung minsan nababawasan na ung quality ng pinaka-huling ipapasa dahil nabuhos na ang lahat sa mga nauna.

sa mga quest-quest, naranasan na namin ang manalo at matalo. madaming magagaling, kaya may ilang beses na nangulelat ang klase namin. pero kahit ganon, meron din naman kaming "field". kahit paano ay nakakuha din kami ng mangilan-ngilan na awards para sa mga quest-quest.

naranasan ko na rin na magpresent nang walang boses. possible ba un? oo, possible. sa tulong ng strepsils at salabat, nakapagpresent ako dati kahit wala akong boses.

isa pang nangyari sa akin ay ang pagtawanan ng buong klase dahil sa maling pronunciation ko ng "pursue". sinadya ko talaga un para makuha ang attention nila. naging successful naman ako. hehe pero pinagtawanan pa rin talaga ako.

siguro naranasan din ng ba ito: yun bang mag-aaral at maghahanda ka para sa isang madugong recitation. dalawang gabi kang hindi matutulog dahil alam mong tatawagin ka na. sunog ng kilay, inom ng isang litrong kape para magising. pag dating ng araw ng recitation, hindi ka matatawag. hindi ko alam kung ano'ng magiging rekasyon ko sa tuwing nangyayari sa akin yun.

minsan naman, kampante ako na hindi ako matatawag. so, matutulog na lang ako. sabay...

prof: (bunot ng index card) ORQUETA
ako: (tatayo sabay bulong..) patay

wala na akong ibang magawa kundi sumagot ng napaka general na answer. yun bang napaka-applicable sa maraming situation. ang iba pang technique na ginawa ako ay ang mag crack-a-joke na lang para mabawasan ang oras. minsan epektib, madalas hindi.

yung mga estudyante, mayroong tinatawag na hell week. minsan hell sem, minsan hell month. hindi ko na mabilang kung ilang beses na din naming naranasan yun. sabay-sabay lahat ng requirements. yun bang tipong gusto ko nang hatiin ang katawan ko para lang magawa ang mga bagay-bagay.

ilang overnight na rin ang naranasan ko. minsan napapagalitan na ako dahil lagi akong wala sa bahay. inisip ko na lang, siguro hindi pa uso ang overnight noong panahon nila. kaya siguro sila nagtataka kung bakit ako madalas wala sa bahay.

madaming beses din na may nakatampuhan ako sa klase. pero dahil hindi ko talaga kaya na may ka-conflict, lalo na sa mga kklase ko, nagpapasalamat talaga ako dahil hindi nagtagal ang mga tampuhan na iyon. jahe kasi kapag hindi ko sila kinausap, kahit nakakasalubong ko na.

sa thesis, hindi pala talaga nawawala ang tampuhan among the members. ilang beses na rin nangyari sa amin yun, pero buti na lang at nakatayo pa rin kami. buti na lang at hindi namin napepersonal yung mga maliit na tampuhan. at dahil dyan, gusto kong magpasalamat kay Mark, Eloi, at Max dahil lagi kaming buo pa rin. kahit na noong una ay gusto ko nang magsolo, hindi nila hinayaan yun. mabuhay tayo! ggraduate tayo!

siguro sa totoong buhay sa labas, mas matinding pressure ang naghihintay hindi lang sa akin, kundi pati sa mga kapwa ko magtatapos ngayong taon.

parang kailan lang, bata pa ako. ngayon mukha pa rin akong bata. CHOS!

4 years ago, tinatanong din ako ng tita ko kung ggraduate ko ng HS. "syempre naman." yan ang sagot ko. ngayon, sa college naman ako matatapos, yun pa rin ang isasagot ko kapag may magtatanong ulit sa akin. hindi pwedeng hindi.

wag sanang mausog.