Magpatulog Ka

Wala nanaman ako'ng magawa. Tulog na ang sangkatauhan, wala nang online sa multiply, friendster at facebook pero gising pa rin ako. Medyo inaantok na ako pero tinatamad pa ako'ng matulog. Tinatamad pa rin ako'ng mag-sipilyo para keri na'ng matulog. 

Ano na nga ba? Nasaan na nga ba ang utak ko? Pakiramdam ko hindi na gaanong gumagana ang utak ko simula nang mapahinga mula sa sobrang pag-gamit. Slightly used na yata ito ngayon - parang utak daw ni Merbs sabi ni Buybuy (hindi ito plagiarism ha. ang purpose laman nito ay para ma-develop ang essay, wala nang iba. Wala din namang identity).

Gusto ko na'ng maghanap ng trabaho. Noong una, gusto ko na magpaka-bum muna sa bahay nang ilang buwan. Pero nung nalaman ko ang problema ng tatay at nanay ko, nabagabag ang loob ko at gusto ko na lang na magtrabaho. Nakakalungkot kasi. Nakaka-irita din. Nakaka-badtrip. Nakaka-dismaya. Nakaka-manhid.

Wala nanaman yatang pupuntahan itong sulat na ito. Kausap ko nanaman ang sarili ko sa gitna ng katahimikan ng mga bagay-bagay at tao-tao sa paligid ko. Literal at figurative ang sinasabi ko na katahimikan. Mayroong mga tulog, mayroon din namang hindi nagpaparamdam. Oo nga naman, buti pa 'yung multo sa itaas ng kwarto, nagpaparamadam. Patakbo-takbo lang siya doon. Pa jogging-jogging. Pa lundag-lundag. Pa ramdam-ramdam. Buti pa 'yun halos gabi-gabing nagpaparamdam eh. Buti pa 'yun.

Nakakairita. Iritang-irita ako maghapon. Pakiramdam ko napaka-kulit ng mga tao sa paligid ko. Parang wala nang bukas kung mangulit. Hindi naman masama, nataon lang talaga na may dalaw yata ako.

Kapag ganitong panahon na wala talaga ako'ng magawa kundi babarin ang sarili ko sa tapat ng kompyuter at hayaan ang sarili ko na maka-experience ng techno-stress...

... naputol na ang sasabihin ko. Bitin. Parirala la lang 'yun, hindi kumpletong pangungusap.

Naalala ko tuloy 'yung mga assignment ko noong elementary ako. 

-- LAGYAN NG ISANG SALUNGGUHIT ANG SIMUNO AT DALAWANG SALUNGGUHIT ANG PANAGURI.

-- LAGYAN NG BILOG ANG POKUS NG PANDIWA.

-- LAYAN NG TSEK KUNG PANGUNGUSAP AT EKIS KUNG PARIRALA

-- MAGBIGAY NG SAMPUNG HALIMBAWA NG PANGGALAN, PANGHALIP, PANG-URI, PANDIW AT PANG-ABAY

Tama nga naman si Eros Atalia. Saan mo nga naman gagamitin sa pang-araw-araw na buhay mo ang pagsalungguhit, pag-bilog, pag-square at kung ano-ano pang kalokohan na tinuro sa atin noong elementary pa tayo. Hindi mo naman magagamit iyon sa totoong buhay. Hindi mo naman masasalungguhitan ang mga iyon, matututunan mo lang.

Ewan ko ba kung bakit parang sinasaniban yata ako ng espiritu ni Eros. Siguro dahil sa goatie ko na mukha namang pubic hair sa nipis. 'Di tulad ng kanya, makapal talaga. Pero hindi rin. Idol ko talaga 'yung mokong na iyon. Madami akong natutunan sa kanya.

Segue, segue, segue...

Naisip ko lang, mahirap palang umasa 'no? Ilang beses ko nang naranasan ang umasa. Umasa sa isang bagay na akala mo makukuha mo pero hindi naman pala. Nakakaloko pala 'no? Para kang sinasampal ng beachwalk na flip flops sa pisngi araw-araw. Parang isa-isang binubunot ang buhok mo sa kili-kili bawat segundo. Parang isa-isang tinatanggal ang mga kuko mo. Parang tinutusok ng karayom ang loob ng tainga mo. Para kang kunukurot ng pagong sa singit. Para kang pinipitik sa itlog, pag gumalaw, ulit. Higit sa lahat, parang tinatanggalan ng veins and arteries ang puso mo araw-araw. Sa madaling salita, TORTURE. Para kang tino-torture araw araw.

Nakakapagod din pala umasa ano? 'Yun ba'ng pinangakuan ka, pero pinako. Sa dami ng pangako na pinako, pwede nang bumuo ng bahay na yari sa mga salitang nabulok na sa kahimuturan ng lalamunan ko. Kung nakaka-yaman lang siguro ang pag-asa, ang yaman ko na siguro. Bata pa lang ako nararanasan ko na 'yun eh. Jahe talaga.

Pero ang pinakamalupit, 'yung akala mo nasa kamay mo na, 'yun pala ay imagination mo lang. 

Bakit daw hindi pinatay ng Meralco ang generator nila noong Earth Hour

Nakakatawa. "Bakit kasi hindi na lang pinatay ng Meralco 'yung generator nila eh", iyan ang pinag-uusapan ng mga tita ko kani-kanina lang. Hindi na lang ako sumabat dahil usap nila 'yun at tinatamad ako magsalita dahil sa lintek na mood swing ko.

Unang una, advocacy ang Earth Hour, hindi batas. Malaki ang pagkakaiba 'nun. Kapag advocacy, may kalayaan ang tao na pumili kung susunod siya. Kapag batas, sa ayaw at sa gusto mo, kailangan mong sumunod. Kung pinatay ng Meralco ang generator nila noong Earth Hour, gumawa na sila ng sarili nilang batas - kinontrol na nila ang kalayaan ng mamamayan sa pag-tangkilik o pag-tanggi sa nasabing advocacy.

Pangalawa, alam natin na magkakaiba ang utak ng mga tao. Marami pa rin ang mga pasaway - hindi natin 'yan maipagkakaila. Kung ayaw nilang suportahan ang advocacy, problema na nila 'yun. 

Hindi naman si mother earth ang naghihirap dahil sa global warming eh. Tayo. Tayong mga nilalang ang nakakaramdam ng putragis na epekto. Naka-survive si mother earth nang ilang bilyong taon - nadaanan na niya ang ice age, jurassic age, kung ano-anong age hanggang sa computer/technology era ngayon. Naranasan na ni mother earth ang sobrang init at sobrang lamig, pero buhay pa rin siya. Sino ba ang naapektuhan? Siya ba? Kahit limpak limpak na basura ang itapon natin sa mga estero at dagat, buhay pa rin si mother earth. Kahit ga-toneladang usok pa ang isugasob sa kapaligiran, mabubuhay pa rin si mother earth. Tayo ang maapektuhan. Tayo ang hindi magssurvive sa mga pinag-gagagawa natin. 

Tingnan natin 'yung pelikulang "Wall-e", buhay pa rin naman si mother earth nun diba? Nasaan ang mga tao? Nasa isang constructed planet, hindi ba? Sino ba ang nagdusa?

Pangatlo, kung papatayin ng Meralco ang generator nila, maaapektuhan ang freedom and right to property ng mga tao - against 'yan sa constitution; ang sapilitang pagkuha ng kalayaan at means of property usage without clear and present danger. Mas maituturing pa nga'ng clear and present danger ang pagpatay ng generator kasi magsisilabasan ang mga halang ang bituka at maraming krimen ang pwedeng mangyari. Pwedeng magkaroon ng nakawan (dahil may total darkness), patayan at putukan (dahil may total darkness).

'Yun lang. Tinamad lang ako magsalita kaya sa sulat ko na lang dinaan.

Bow.

Mabuhay!

the Kookai Album

bumi-BTS. (Isang Masayang Araw)

Life and Death

ready, aim, paint

whisper

Thanks Ayel

Tuwang-tuwa talaga ako dito eh. hahah. Salamat sa pag edit ayel! idol na kita! :)

Kwentong Kababata

Ang sarap ng pakiramdam na muli mong nababalikan ang nakaraan. 'Yun mga magagandang alaala ng nakaraan ay bumabalik ulit sa isang kisapmata. Pero bago mangyari ang malupit na kisapmata, isang dekada muna ang lumipas.

Mayroon akong kababata. Magkapit-bahay kami dati. Simula kinder ako hanggang elementary (hindi ko na maalala kung anong grade) magkapitbahay kami. Kalaro ko ng basketball 'yung kapatid niya, at siya naman, kakwentuhan ko parati. 

Hinding-hindi ko makakalimutan 'yung mga araw na naglalaro kami ng scrabble sa tapat ng bahay nila tuwing uuwi kami ng hapon galing sa school. Lagi akong olats sa kanya. Ang galing-galing niya. O bano lang talaga ako? Paano ko ba ba naman makakalimutan ang lugar na pinaglalaruan namin, eh katabi lang mismo ng bahay namin ang bahay nila. Tandang-tanda ko pa, inaamin ko, mayroon na akong kilig moments sa kanya noon. Bata pa lang ako marunong na akong kiligin.

Sa tuwing maglalaro kami ng srabble, hindi ko magawang tumingin ng derecho sa kanyang mga mata. Nagagawa ko lang siyang pagmasdan 'pag malayo ako sa kanya. Naalala ko, may pagka-suplada siya nung bata pa kami. Mukha lang, pero hindi talaga. Napakabait niyang bata at napaka-talino.

Minsan, habang naghihintay ako school bus-na-hind-naman-talaga-bus tuwing umaga, nakakasalubong ko siya. Hinahatid siya ng kanyang tatay. Nakikita ko siya sa may bitbit na bag o kaya lunch-box - tapos 'nun ay buo na ang araw ko. At 'pag uwi ko galing school, aabangan ko na siya sa labas ng bahay namin. Magbabaka-sakaling makakapglaro kami ulit ng scrabble.

Hanggang sa dumating ang araw na lumipat na sila ng bahay. Nalungkot ako noon. Inisip ko kung paano kami magkikita ulit, at kung magkikita pa ba kami ulit. Inisip ko kung magkakausap pa kami ulit. 

Paminsan-minsan, dumalaw 'yung tatay niya sa lugar namin para kumustahin 'yung kanyang mga kumpare at ang mga tao sa compound. Tuwing nakikita ko 'yung tatay niya, pinagdadasal ko na sana kasama siya, pero lagi akong bigo.

Pagkalipas ng ilang taon, bumalik at bumisita siya at ang pamilya niya sa lugar namin. Piyesta sa amin noon, natatandaan ko pa. Gabi na 'nung nagkita kami. Sa di malamang kadahilanan, lalong tumindi 'yung hiya ko na i-approach siya. Pero nilakasan ko pa rin ang loob ko. Kinausap ko siya at kinumusta. Hindi ko maalala kung uso na ba ang cellphone nung panahong iyon. Wala yata akong nahinging number sa kanya. Habang kausap ko siya nung sandaling iyon, iniisip ko na sana magkita pa kami ulit. Sana hindi iyon ang huling pagkakataon na magkakausap kami. 

Lumipas nanaman ang ilang taon, may mga nakikilala ako (na pinapakilala lang din sa akin) na nag-aaral o nag-aral din sa school na pinag-aralan niya. Tinanong ko sila tungkol doon sa kababata ko, pero hindi nila kilala. Kahit noong college na ako, may mga nakikilala pa rin ako. Inisip ko na baka doon pa rin siya nag-aaral, pero hindi na pala. 

Nauso ang internet. Noong natuto ako mag-internet, hayskul pa lang ako, inumpisahan ko na siyang hanapin sa cyberspace. Hinanap ko ang pangalan niya sa mga sikat na socializing networks. Mahabang panahon din yun. Hinanap ko sa mga search engines (google, yahoo, yehey). Friendster pa lang ang uso 'nung una. Bigo naman ako sa paghahanap sa kanya doon. Dumating ang panahon na natutunan ko ang Multiply, Myspace, Blogspot, LiveJournal, Wordpress, FaceBook at kung ano-ano pa. 

Huli ko na'ng natutunan ang FaceBook. At pagkalipas ng halos isang dekadang paghahanap, doon ko nakita ang pangalan niya. Doon ko lang din nalaman ang tunay niyang pangalan. Buong buhay ko, simula bata pa lang ako, alang alam ko nang pangalan niya ay yung nakasanayan ko'ng tawag sa kanya. Nakakatuwa ang tulong na naidudulot ng teknolohiya. Pwede mo na'ng hanapin 'yung mga tao na parte ng buhay mo noong kabataan mo. Ngayon, alam ko na 'yung pakiramdam ng mga tita ko sa tuwing nakakahagilap sila sa internet ng mga kaklase nila 20, 30 years ago.

'Nung nakta ko 'yung resulta ng pangalan na hinanap ko, sobrang natuwa ako! "Siya na ba ito?" sabi ko sa sarili ko. Ganon pa din ang itsura niya, 10 years ago. Kakaibang saya ang naramdaman ko talaga 'nung nalaman ko na siya nga talaga iyon. 'Yung tao na buong buhay ko na'ng hinahanap, nakita ko na rin. Nagkaroon na rin ng napakalaking paraan para magkita kami ulit. Hindi talag ako nawalan ng pag-asa na mahahanap ko siya ulit. Alam ko'ng madaming paraan. Sobrang natuwa lang talaga ako nu'ng nakita ko na ang retrato at pangalan niya na naka-post sa monitor ng computer. 

Minamasdan ko 'yung mga retrato niya, at hindi ko mapigilang ngumiti at alalalahanin 'yung good old days ng kabataan namin. 'Yung mga ngiti niya, 'yung paglalakad niya, 'yung pananalita niya, 'yung mga mata niya, lahat. Lahat bumabalik sa diwa ko habang tinitingnan ko lahat ng mga retrato niya.

Pakiramdam ko, parang bata ako ulit. Tuwang-tuwa ako na nakita ko na 'yung matagal ko na'ng hinahanap.

Ang sarap balikan ng mga luma at magagandang alaala: 'yung mga children's party na in-attend-an namin, yung paglalaro namin ng scrabble, 'yung mga kwentuhan namin, yung mga panunukso sa amin ng parents niya at guardian ko. 

Isa ito sa pinakamasayang nangyari sa buhay ko. Ang sarap banggitin ng salitang "finally". Salamat kay Papa God. It's worth the wait. It's worth all the effort and patience.

Klarisse Angelica M. Gatmaitan, sobrang pasasalamat ko talaga na nahanap na kita. Ilang tulog na lang magkikita na tayo ulit. 

Sino ang Rakstar?

walang pera. walang load. puro kain. puro internet. puro soundtrip.

Vanity Strikes

Juneau - Funeral For A Friend

A Love So Pure

Isang lumang awitin ng Underoath. Naghahalukay ako ng mga lumang kanta at naantig talaga ko sa awiting ito. One of the best Post Hardcore Christian songs. :)

Always did it on my own then one day I realized
I was blind, nothing I could do on my own
Turn, we have found a way to see, look up... feel the Almighty
Take control as we gaze into your eyes
We're just the tool you use to bring this world to you
Oh, Lord, how we love you
With your grace, take away the hurt and the bruises inside,
reach down let your glory reside
The cross carried for all of us, paint the image in my mind
So I will never think I am something,
but nothing am I but you, you are something
Lord you keep me alive, you give me rest at night
When there seems no way to find calmness in the storm you come and
take me in your arms and then the waves drown me no more
With you I'll last this battle and many others
Through the ages your name will reign forever... never to be replaced
In these trials I face, I pray you humble me
Humble me I want to be like you Jesus more and more like you
I was crucified on that day with Christ
Nailing you there with sin, accepting you
I nailed my soul to the cross and now my life begins
This world so cold but your love keeps me warm
My father holds me in his nailed scarred hands which I put there
But for some reason he still loves me with all his heart
Even through I betray him constantly
He always keeps his arms open waiting, till I give up my old was
God my father, you are the only one that can give me comfort
You touch my heart in such a way that all I can do is cry your name
Jesus Christ I love you
My heart aches for your love.