Totoo nga ba?

 Sa pakiwari ko'y hindi talaga ako full deserving sa titolong ito, for so many reasons.

Ang daaaaaami pang ibang magagaling talagang umarate, samahan pa ng magagandang plot at script. 

Kung wala lang talaga yung rule na 4th year Comm Arts students lang ang mananalo, tataob talaga ako eh.

Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko tuwing sinasabihan ako ng "congratulations" ng mga tao. Siguro dahil alam ko sa sarili ko na hindi ko talag fully deserved na makuha ito. Nangyari lang na walang umarte bilang lead role sa mga ka-batch ko na lalaki.

Pero ganun pa man, hinayaan ni Papa God na maibigay sa akin ito. Siguro para iparamdam din sa akin ang pagbubunga ng ilang araw na stress sa production, at lalong lalo na sa post-production (kung saan inabot kami ng limpak-limpak na kamalasan mula sa pag-digitize, pag-eedit, pag-burn at maging sa elevator). Sabi nga sa Matthew 11:28, "Come to me, all who labor and heavy laden, and I will give you rest". Hindi lang literal na pahinga ang binigay niya sa akin - lalo na tuwing Quiet Time ko sa gabi - kundi yung bunga ng lahat ng pagod, pawis at puyat na binuhos ng mga tao sa buong production.

He gives me not what I want, but what I need. But do not want, either need, literally the award. Naniniwala ako na simbolismo ito ng Pahinga at Peace of mind na pinangako Niya sa akin (syempre, hindi lang sa akin, kundi sa lahat ng tao). I realized na kailangan ko din pala ang ganitong klaseng recognition para maramdan ko ang kinalabasan ng pinaghirapan ng bawat isa sa amin.

Itong clapper na ito ay para sa mga ka-klase ko, na naniwala sa akin at pinagkatiwalaan ako sa pag-arte.

... para sa mga magulang at kamag-anak ko, na sinuportahan ang halos lahat ng pangarap ko sa buhay.

... para sa mga CA friends ko (too many to mention), na lagi akong tinatapik para palakasin ang loob ko sa maraming bagay.

... para kay Dr. Cesar Orsal, dahil namimis na namin siya maging professor, at sa lahat ng tulong niya sa aming thesis.

... para kay Aia, na laging nag-chi-cheer tuwing nag-sshhoot kami. At dumayo pa talaga sa USTe mula sa malayong lugar para lang manuod ng pelikula.

...at syempre, sa aking source of strength, knowledge, wisdom and everything. Para ito kay God. All for His glory! Kundi dahil sa Kanya, wala din ako ngayon. For His everlasting love, para sa kanya itong walang hanggang pagpapasalamat ko.