The Weird me, Again

Naranasan mo na ba'ng magkaroon ng semi-regret sa isang desisyon na ginawa mo sa buhay? 'Yung tipong hindi buong regression , pero hindi din naman hindi. Medyo malabo, pero ganoon na nga. 

Yes, I decided to move on. After all the nights i spent crying to sleep. After all the pretentious actions I did just to hide how I really feel inside. After the numbers of stories that I tried to start, and after sometime, realizing that these are not really the stories that I wanted to write at all. After all the hopeless dreaming and wishful thinking. Yes, I'm moving on.

Pero bakit ganoon? Parang mayroon pa ring sabit sa desisyong ginawa ko? Parang mayroon pa ring hindi tama? Well in fact, ako din naman ang patuloy na nasasaktan habang patuloy ako na umaasa at nangangarap.

Is there such a thing as "true love"? Nababaduyan talaga ako'ng sabihin 'yun pero patuloy pa rin akong nababagabag. Am I not too young for that ideology? Bakit nga ba hindi pwedeng i-refresh ang utak ng tao para matanggap na lang ang tinatawag na truths of reality? Why is it really hard to move on, lalo na sa mga bagay/tao na mahalaga sa atin? Parang 'yung mga magulang na namamatayan ng anak - nahihirapan din silang tanggapin ang katotohanan na hindi na nila makakapiling ang isang tao na mahal nila na may malaking parte sa kanilang buhay. Bakit nga ba gano'n?

Parang everything is turning around and it becomes harder and harder to understand when it comes to questions with regard to this very powerful emotion. Kadalasan sa akin, napakadaling magbigay ng payo para sa ibang tao, pero  hindi ko naman mapayuhan ang sarili ko sa sarili kong sitwasyon. Nagcocontradict at naglalaban-laban ang gustong gawin ng utak ko sa gustong gawin ng utak ko din (ayaw ko'ng gamitin ang puso. Ang baduy. Wala naman talagang damdamin at pain receptors ang puso eh. Nasa utak lang ang lahat). 

Wala nanaman yatang saysay itong mga pinagsasasabi ko. I miss that person, pero lalo lang akong mahuhulog ulit sa kanyang patibong at matutuklaw nanaman ng kanyang makamandag na ngiti kapag nagpatuloy pa ang communication namin habang nasa process pa ako ng moving on. Minsan, gusto ko siya makita and relive the old memories. Pero lalo lang nga akong masasaktan. Ang kulit kulit ko kasi eh. (yuck, emo? haha)

"I'll sail off to sea. I'm not coming back I don't know if I'll be coming back....

... I WON'T FORGET YOU..." -Silverstein, Discovering the Waterfront