Saturday, November 20, 2010

The Lottery Millionaire and The Business Millionaire

Lately, I have been hearing friends saying that they want to win the lottery, especially today that the jackpot is beyond 400 million pesos. Aside from that, majority of lottery stations inside the malls and along the streets have bulk of lines - with every person trying their luck. 

I think there's nothing wrong about wanting to win or actually winning the jackpot. Instead, something's wrong with the people who actually won lottery in history. I was surprised when I learned that majority of lottery winners declare bankruptcy within the next five years! If you search it over the net, you can find similar stories. Until one day, I realized that that the reason why they become bankrupt is because of lack of financial literacy.

Becoming a one-day-multi-millionaire is good, but I believe that becoming a 10-year-multi-millionaire is better. The first one becomes a millionaire by luck. The latter becomes a millionaire through financial literacy and action. If the first one becomes bankrupt, he has to try is luck over and over again. If the latter becomes bankrupt, he only has to repeat what he has done for the last ten years (except for the mistakes). 

Personally, I haven't met a lottery winner yet. But I have already met a lot of multi-millionaires who worked on their passive income for years! They have become my mentors and advisors. They taught me almost everything I know today - but of course, I still and will always be hungry for knowledge. I could just imagine how a lottery winner would mentor me. Will he keep on saying, "Try your luck over and over again" or "Take care of your number and one day it will pay off" or "You just have to pray hard". I don't know. But the bottom line of what my mentors taught me is the attitude in winning the game of life, not the game of luck. 

I hear a lot of people who say that lottery winners are lucky. Yes, they are. I believe. They have no control on the number combinations that will come out. I also hear people who say that successful businessmen are lucky. That statement is crap. I believe. Luck ends where action begins. I have met and talked to a lot of successful businessmen and heard their stories – from how they started up to where they are standing right now. They put a lot of action to succeed. That's the reason why I don't appreciate it when someone tells me, “Good luck” whenever I do my business. I’d rather hear, “Shoot it in the pot.”

Many people think that having a lot of money will solve their problems about money. What I have learned from my mentors and from my experience as well is that, being financially literate and learning how money works will solve the problem about money. If you know how money works, you can make it work for you.

I have nothing against lottery and winning it. In fact, it’s a good start-up if the winner has been dreaming of investing in huge businesses. It would be his advantage among the people who are starting out in business from nothing. I just don’t understand the people who want and aim for easy money, thinking that hundreds of millions of pesos will make them happy. Instead of taking time for financial education, people often depend on luck alone.

One funny thing is that, people want to win the lottery but are not willing to pay the price of betting. How could someone win without actually playing the game? The same goes with people who want to be successful in business. They’re often hindered by fear – not willing to give up something good for something definitely better. Investing is not risky. Being uneducated is risky.

No wonder why the richest man in America is an American, Chinese in China, and Chinese again in the Philippines. I think it’s about time for Filipinos to realize that it’s about time to wake up and invest on financial education if we want to be wealthy and successful instead of playing with twist of fate alone.

 

P.S. I still have a lot to share but it will all be out of the topic.

 

Saturday, October 16, 2010

One more. Sasabihin ko na sa'yo.

Sabog Lang

Ewan ko. Ang saya ko lang ngayon! Siguro dahil pagkatapos ng ilang taon, nagkasama at naka-bonding ulit kami ng mga kaklase at tinuring kong kapatid noong high school ako ( Ilan lang naman sila, Kilala niyo naman kung sino kayo.).

Nakakatuwa lang dahil pagkalipas ng ilang taon, tandang tanda niyo pa rin ang mga kalokohan natin noong high school pa tayo. At syempre, tandang tanda niyo pa rin kung gaano ako ka-iyakin noon. Salamat sa mga magagandang alaala at sa mga lesson na directly or indirectly naituro ninyo sa akin.

Ilan lang tayo kanina, pero parang kumpleto na tayo simula pa noong elementary tayo. Wala pa rin tayong pinag-iba - naroon pa rin ang pagka-isip bata natin. Palagay ko, hinding hindi na iyon mawawala. Nakatatak na iyon sa puso natin lalo na tuwing magkakaksama tayo,

Inaantok na ako. Gusto ko nang matulog. Parang ang tagal na simula nung huli ko kayong nakasama at naka bonding!

At syempre, gusto ko rin pasalamatan si 7-11. Kilala mo naman kung sino ka. Tuwing naiisip kita, natutuwa talaga ako! At buti nalang gising ka pa kanina kundi, basag na basag na ako. :) Medyo nachismis kita sa mga kaklase ko. Pasensya na, di ko lang talaga napigilan.

Di bale, looking forward sa napag-usapan natin kanina. :) Yung tweet ko, "Don't you know, you never fail to make me smile.", para sayo iyon. Ewan ko kung mababasa mo. Basta, para sa'yo iyon. :)




PS sana pala, ginawa ko na lang sulat ito.

Wednesday, September 29, 2010

Okay na sana

Okay na sana, kaya lang biglang nagka-lablayp.
Okay na sana, kaya lang parang walang pangarap.
Okay na sana, kaya lang masyadong bata.
Okay na sana, kaya lang isip-bata.
Okay na sana, kaya lang biglang nawala.
Okay na sana, kaya lang taga ibang kumpanya.
Okay na sana, kaya lang di namamansin.
Okay na sana, kaya lang sarado ang utak.
Okay na sana, kaya lang biglang may bumalik.
Okay na sana, kaya lang maarte.
Okay na sana, kaya lang di talo.
Okay na sana, kaya lang may superiority complex.
Okay na sana, kaya lang pangit ang ugali.
Okay na sana, kaya lang masyadong mabait.

Masyado na ba akong choosy ngayon?

Friday, September 10, 2010

Saturday, July 31, 2010

Wednesday, July 28, 2010

Benefit Concert




Benefit Concert

What: Fuse Up and be BLEST
with Parokya ni Edgar, Kitty Girls
and Other Surprises!

Where: ULTRA, Pasig

When: August 7, 2010

Why: This is a non-profit event, part of the proceeds will be used to pay for the brand new car that will be raffled that night and to pay the services of the country's top bands.

All the remaining proceeds of this event will go to our beneficiaries;

1) Asia America Initiative (A School will be constructed in Brgy. Lumbatan, Lanao Del Sur and at least 565 children will be able to study annually),

2) Caritas Manila (Religious Group),

3) Leonor Sanchez Yulo - Breast Cancer
Patient and

4) Sarah Buena Pasicolan - Chronic Kidnes Disease 2 to Chronic Glomerulonephritis

All beneficiaries will be awarded that night, the press will be there also to support the event.

For only Php 350.00, you have become and instrument of love and blessing to other people.

Call or Text
Aldrin Orqueta
0916.434.0170

Sunday, July 25, 2010

Kalahating Oras

May mga bagay talaga na mahirap sabihin, pero masarap gawin. Gusto'ng gusto ko na hintayin siya at ihatid, pero parang hindi ko masabi. Iniisip daw kasi niya kung babalik pa siya sa school, dahil doon din naman ang daan niya pauwi - o mag-iba na lang siya ng ruta. Ako naman, nasa school at nag-iisip ng gagawin. Pero bakit hindi ko masabi na gusto ko siyang ihatid kung sakali man na babalik siya sa school. 

Paalis na dapat ako, sa pag-aakalang iba na ang dadaanan niya. Pero sabi niya, pabalik na din daw siya. Buti na lang at hindi pa ako nakakalayo. Pumirme na lang ako sa isang tabi.

Pangatlong beses namin magkikita (simula noong araw na nagkakilala kami). Sobrang excited ko! Sakto, dala ko yung ibibigay ko talaga sa kanya. Hinintay ko siya sa may catwalk. Ilang minuto pa, mayroon akong nakita sa kabilang side ng street na parang siya yata. Hindi ko naman maaninag masyado dahil medyo may kalabuan ng kaunti ang mata ko. Nang lumingon, siya na nga!

Habang naglalakad ako patawid para puntahan siya, parang napakadaming nag-flush sa utak ko! Nakakatawa man isipin, pero naimagine ko na sa gitna ng kalsada kami magkakasalubong! Tumawid ako papunta sa kanya. "Kumusta!? Tara, upo muna tayo. Napagod ka yata sa byahe." Gusto'ng gusto ko talaga yung moment na tatawid ako papunta sa kanya! Literal, parang ang bagal bigla ng mundo. Para akong naka-juts (pero hindi naman).

Kwentuhan sandali. At saka binigay ang simpleng regalo para sa kanya. Remembrance. Tuwing may kausap ako, nasanay na ako na tumingin sa mata ng kausap ko. Tuwing nagsasalita tuloy ako, ang gaan-gaan ng pakiramdam ko. Pero parang nauutal ako at parang may kulang lagi sa mga sinasabi ko.

Hindi na din kami nagtagal dahil kailangan niya na din umalis. Medyo late na din kasi at madami pa siyang gagawin na homework. 

Ako : "Hatid na kita."
Siya: "Hindi, okay lang."
Ako : "Hindi. Okay lang din."
Siya: "Hindi, okay lang talaga."
Ako: "Minsan lang ako magyaya. Pagbigyan mo na ako."

May ilang beses din naulit 'yang pag-uusap na 'yan hanggag sa nag-aabang na kami ng masasakyan. 

Siya: "Ipara mo na lang ako ng masasakyan."
Ako: "Sige, pero ihahatid kita."
Siya: "Nakakahiya naman sa'yo. Wag na."
Ako: "Naman, ngayon ka pa nahiya. Pag-bigyan mo na ako. Please? Kahit hanggang Taft lang."
Siya: "Sige na nga."

Nakapara na kami ng masasakyan. Dun kami sa likod ng FX nakaupo. Sakto, pang dalawang pasahero. Medyo madami din kaming napagkwentuhan. Parang ayaw ko na nga bumaba nung mga sandaling iyon. Naisip ko na sana byaheng Cavite na lang, para dalawang oras ang byahe. Pero hindi. Hanggang Pedro Gil lang siya - kung saan madaming magkakatabi na 7-11. 

Pag baba namin, "Ako na magbibitbit ng bag mo." sabi ko. Pero ayaw niyang ibigay sa akin. 'Yung kamay ko naman, nakaporma lang sa harap niya na parang sampayan ng bag. Ayaw niya talaga eh. Pero higit sa bag at kung anuman, tuwang tuwa ako nang um-apir siya sa kamay ko! Oops, parang gusto ko i-pause!

Hinatid ko siya sa sakayan ng jeep.

Ako: "Ingat ka ha. Text mo ako pag nakauwi ka na."
Siya: "Oo. Salamat. Ingat ka din."
Ako: "Salamat, hinayaan mo ako na ihatid ka." (pero hindi na niya narinig ang sinabi ko na ito)

Pabalik, habang nasa bus ako, narealiza ko na 30 minutes lang pala kami magkasama. Pero sobrang worth it! Sobrang saya! Nakaka-gaan ng pakiramdam. 

Support us in building a school in Mindanao and touch other people's lives. PM me if interested.

Thursday, July 15, 2010

Gah

I miss the place! If you know what I mean.

Ayaw ko lang i-post sa Facebook or sa Twitter or sa Blogger. Dito na lang. Mukhang safe.

It's been a while. Ang bilis ng oras, hindi ko namamalayan. Pero nakakatuwa lang, dahil dalawang linggo na yatang maganda palagi ang gising ko - sa hindi ko maintindihang kadahilanan. 

Totoo pala talaga ang sinasabing pakiramdam na "sana laging ganito ang moment". Yung "gusto ko'ng itigil ang oras". Totoo pala talaga. Minsan parang gusto kong ibalik ang araw na iyon, pero hindi naman pwede. Ang pwede ko lang gawin ay harapin ang mga araw na sumasalubong sa akin at gumawa ng mga makabuluhang bagay sa mundo. 

Inaantok na ako. Sabaw na din ang utak ko. Isa lang siguro ang ibig sabihin nito - Inspired ako! At masaya ako doon! Sabi nga ng isang kaibigan ko, "You have to be inspired to be inspiring."

Thursday, July 1, 2010

7-11

Grabe! Hindi ko lang talaga mapigilan! Parang ngayon lang yata ako ulit na-excite ng ganito! 

Kaninang tanghali, pumunta ako sa Vito Cruz area sa may Taft para sa isang appointment. Nag-decide ako na maagang pumunta doon para makatambay muna sa 7-11. At ganoon na nga ang ginawa ko. 

Lagpas kalahating oras yata akong nakatiwangwang doon. Nanonood lang ako ng mga music video na pinapalabas sa isang TV sa loob. Pati na din ilang mga commercials. Nakaagaw ng pansin ko ang isang commercial ng 7-11! Basta, babae at lalaki na magkaparehas ng suot at halos parehas lahat ng kilos. Paiksiin ko na lang. Doon sila nagkakilala (at siyempre, may kilig moments). Nakakatawa man isipin, pero napangiti ako ng commercial na yun (ayaw ko lang talaga sabihin na kinilig ako).

Hanggang sa dumating na ang hinihintay ko. Kumain muna kami sa Jollibee at saka pinag-usapan ang dapat pag-usapan. Pag tapos namin, bumalik na lang ako sa 7-11 kasi mas trip ko dun, at mayroon pa akong iba pang hinihintay.

Bumili ako ng inumin. Umupo nanaman ako sa isa sa mga upuan doon - yung mas malapit sa TV. Pero naisipan ko na lumipat na lang sa may mahabang mesa sa may salamin at tumingin na lang sa mga dumadaang tao habang naghihintay.

Inantok na ako, hanggang sa eto na! Biglang may pumasok sa 711 na parang familiar ang uniform pati ang ID lace. Taga UST nga. Di ko napigilan, nabali ang leeg ko, pero bumalik din naman dahil medyo inaantok ako. 

Maya-maya, may nakita ako sa peripheral view ko na parang mayroong papalapit na naka-uniform na puti! Pakipot konti, lingon konti. Hanggang sa nagulat ako na sa tabi ko siya umupo at kumain! Ang hindi ko maintindihan, kung bakit biglang nawala ang antok ko at parang bigla akong nabalisa nung umupo siya! Biglang ayos ako ng upo, tingin-tingin sa cellphone, at napadalas ang inom ng tubig. Maya-maya pa, pinapawisan na ako! Siyempre dahil katabi ko, kapag alam kong hindi siya nakatingin, pasimpleng sulyap naman ako.

Habang kumakain siya, nagpapawis ako! Lumalakas din ang lagabog sa aking dibdib! Kitang kita ko na nangingig ang aking mga kamay!

Sa may malapit sa inuupuan kasi namin, mayroong malapit na vendo-chager, pero mayroong nakaupo. May isang manong na nag-excuse para mag-charge. Dali-daling nalipat doon ang attention namin! Habang nakalingon si binibini sa may vendo-charger, nakatingin naman ako sa kanya! 'Yun nga lang, pagpihit ng leeg niya pabalik, nahuli niya akong nakatingin sa kanya! Alam mo yung "awkward moment" na tinatawag? Yung natulala ako at biglang napatingin sa kung saan-saan! (Ang hirap kasi ipaliwanag eh)

Natapos na siyang kumain. Pero nakaupo pa din siya doon. Nag ayos ng kaunti, nakinig sa iPod, at nagtetext. Ako naman, ganun pa din. Nanginginig! Nagdasal ako. Sabi ko, "Lord, pahingi po ng sign. Hmm kapag may dumaan na naka-pink sa harap ko na papunta sa kanan, kakausapin ko na ito." Wala pang sampung segundo, eto na! Biglang may dumaan na naka-pink sa harap ko, papunta sa kanan! At ang malupit, lalo akong nanginig! Sabi ko, "Lord, isa pang naka-pink." At wala pa ulit sampung segundo, ayan nanaman! 

Hindi ko kinaya! Tinapik ko yung babae at sabi ko, "Ate, okay lang pabantay ng gamit ko? Bibili lang ako ulit ng inumin." Sabi niya, "Sure, sige." 

Bumili ako at pag-balik ko, hindi ko pa din agad nakausap! Inom pa din ako nang inom ng tubig habang pasimpleng sumusulyap sa kanya. 

Hanggang sa, "Ate, taga UST ka din pala?", "Ako din eh.", "Ano'ng course mo?"

At doon na nagsimula ang lahat. Hanggang sa umabot na sa, "Ako nga pala si Aldrin. Ikaw?", "Kale.", "Nice meeting you.", "Nice meeting you, too.","Okay lang ba mahingi number mo?", "Oo, sure." At nag-usap lang kami ng ilang minuto. Nalaman ko na mayroon pala siyang hinihintay. Imi-meet niya dapat ng 3pm. Eh malapit na mag 4pm nung nagkausap kami. Sabi ko na lang, "Everything happens for a good reason."

Dahil kailangan ko nang bumalik sa Jollibee dahil dumating na din yung ibang hinihintay ko pa, at siya, pupuntahan na din niya yung imi-meet niya, inaya ko na siya na sabay na kaming umalis. "Sabay na tayo tumawid." Sabi ko. "Sige, hindi din ako marunong tumawid." Sabi niya. "Sige, ako'ng bahala sa'yo." Sabi ko.

Naniniwala ako na hindi pa tapos ang kwento. Umpisa pa lang ito.

Ngayon lang, nalaman ko na may boyfriend na pala siya. Okay lang. Wala naman masama makipagkaibigan. Wala naman masamang maka-appreciate ng ganda ng isang tao.

Sa experience na ito, narealize ko na totoo pala na lahat ng first time gagawin, nakaka-kaba. Nakakatakot. Nakakaduda. Buong buhay ko kasi, ngayon ko lang ito naranasan. Ngayon ko lang ito ginawa. At totoo din pala yung sinasabi nila na, "It only takes the first step." Dahil once na nagawa ko na ang first step, susunod na ang second, third, fourth and the rest will be history.

Monday, May 3, 2010

FREEDOM!




CORE OF INFINITY Presents
BLAST of the B.L.E.S.T.

With special guests
- SIlent Sanctuary
- Sugarfree
- Urbandub

Get a chance to win cash prizes worth over Php 200k
and a down payment for a brand new MAZDA 3!

To be held at Crossroad 77 (Mother Ignacia Ave. QC)
On Saturday. June 12, 2010, 8PM

Php200 gets you in!

Limited tickets only. Avail NOW!

PM or call me at 0916-4340170

Friday, April 9, 2010

Bugs Bunny for now or Donald Duck forever?

When I was a small kid, all my classmates called me Bugs Bunny. Because my two front teeth were extremely gigantic for my tiny face, I looked like a rabbit.


I hated my teeth then. I remember myself as a lonely seven-year-old boy, staring a the mirror one day. Studying those two thingamajigs hanging from my lips, I mournfully wondered whether I was really supposed to be a rabbit, but at the very last minute God changed His mind- He opted to make me into a boy, but using the spare parts of a bunny.


Even then, I had this unusually wild imagination. I pictured in my mind what happened in God’s factory in 1966, the day I was born.


“I think we have enough rabbits for today. Let’s make little boys this time…” shouted the Almighty to the assembly line….


“Yes, Your Majesty!” chirped the angels in blue overalls. Immediately, the winged creatures went to work joyfully. However, one angel missed putting away the last rabbit kit from the conveyor belt: Package #149, Extra large. So there it went, chugging along… unknowingly, angels connected me, piece by piece, and there I came out of the chute, a fully made little boy – with front teeth the size of dominoes.


So there. “Bugs Bunny! Bugs Bunny!” my classmates jeered.


To my relief though, after three or four years, they stopped calling me that name. Looking at the mirror again one day, I saw why: my face had grown large in age, and my teeth didn’t look as humungous anymore. Like magic, they fit nicely. God is wise! Imagine: if I didn’t have those twin towers protruding from my mouth as a kid but had a normal teeth that fit in
nicely with my tiny face, how would I now appear with this extra-large head of
mine and that set of pee-wee teeth?


I would have probably heard, “Donald Duck! Donald Duck!” for the rest of my life.


Yes, God is really wise.


Because at many times we don’t understand why things are big, small, or medium-sized in our life. Why life doesn’t fit. With sickness. Or money problems. Or relationships gone askew. Why does God allow this monstrosity in my life? This pain? why doesn’t He let my life fit? Doesn’t He care?

Oh, He does. Very much. In fact, that’s why He doesn’t make your life fit. So that you won’t ever be Donald Duck forever. Only Bugs Bunny. For a while.


Look at the mirror of God’s eyes.


And soon, you will see the big and small fit into your life.


Like magic.





THANK GOD: HE'S BOSS

-BO SANCHEZ

Gusto ko lang i-share itong isang kwento na nabasa ko sa isang libro na matagal nang nakatago sa aking cabinet. 

Nakarelate ako dahil ang laki din ng frontal teeth ko, mula bata hanggang ngayon. Pero tanggap ko na ang sa kaso ko, at alam ko na ang tamang anggulo at pag-ngiti sa retrato.

Kidding aside, totoo eh. Ang ganda ng kwentong ito. Simple, pero para sa akin, malaking impact.

Hindi ko man siguro gusto yung sitwasyon ko ngayon, pwedeng sa mga susunod na araw, buwan o taon, maintindihan ko na kung bakit. Di bale nang "Bugs Bunny" ako ngayon, kaysa naman "Donald Duck" for the rest of my life.

Sunday, March 14, 2010

Kill Your Television

If you’re watching too much television, you might find it useful to ask yourself this one question – “Which side of the glass do I wanna live on?” When you’re watching television, you’re watching other people do what they love doing for a living. Those people are on the best side of the glass because they’re having fun and you’re passively watching them have fun. They’re getting money and you’re paying. Rochel Mark’s one study found television very educational. “Every time someone turns it on” he said “I go into the other room to read a book.”
This is a transcription from an audiobook I downloaded entitled "100 Ways to Motivate Yourself" by Steve Chandler. Makes sense, indeed. I'm just not sure about the name Rochel Mark - it just sounds as it is. Haha =p

Wednesday, January 27, 2010

Kwentong Daga

Gusto ko lang i-share itong isang kwento na narinig ko galing sa isang training/lecture sa school na in-enroll-an ko.

_________________________________________________

Isang araw, mayroong isang daga na hinahabol ng pusa. Paborito nga naman pagpyestahan ng mga pusa ang mga daga noong araw. Halos isang oras silang naghahabulan hanggang sa nakahanap na ng pagtataguan si daga.

 

Nagdasal ngayon si daga. “Lord, please gawin Mo po akong pusa. Para hindi po ako gawing hapunan nitong pusa na humahabol sa akin.” Dahil mabait si Lord, pinagbigyan siya. Sa isang iglap, naging pusa na si daga!

 

Nang lumabas siya, hindi na siya hinabol – dahil pusa na siya.

 

Naglakad siya ngayon. Siguro naghahanap ng makakain. Maya-maya, aso naman ang humabol sa kanya! Mortal na magka-away nga naman ang aso’t pusa noong araw. Isang oras nanaman silang naghabulan hanggang sa nakatago ni si daga-na-ngayon-ay-pusa.

 

Dahil pala-dasal si daga-na-ngayon-ay-pusa, nagdasal na siya ulit. “Lord, please gawin mo po akong aso. Para hindi po ako malapa nitong aso na humahabol sa akin.” At dahil mabait talaga si Lord, dininig ulit yung dasal niya. Sa madaling salita, naging aso na siya! Siya na ngayon si daga-na-naging-pusa-na-naging-aso.

 

Ganoon ulit. Hindi na siya hinabol paglabas niya.

 

Napadpad ngayon si daga-na-naging-pusa-na-naging-aso sa gubat. Naglalakad, naglalakad. Hanggang sa nakita siya ng isang leon! Isang oras nanaman siyang nakipag habulan! Buti na lang at nakapag-tago siya ulit sa isang batuhan.

 

Sa pangatlong pagkakataon, nagdasal ulit si daga-na-naging-pusa-na-naging-aso. “Lord, please gawin mo po akong leon. Ayaw ko po maging hapunan nitong leon na humahabol sa akin.” Sa unang pagkakataon, sumagot si Lord. “Kahit ano’ng gawin Ko sa’yo, kahit dinggin Ko pa lahat ng dasal mo, kung ikaw ay utak-daga pa rin, wala pa din mangyayari sa’yo.”

_____________________________________________________

 

Sobrang na-inspire ako sa kwentong ito! Simple lang naman yung moral lesson nung istorya, and the last line says it all.

 

Dito ko na-realize kung gaano ka-importante ang growth – sa sarili, sa kapwa, sa career, sa buhay. Kahit ano’ng blessings pa pala ang ilatag sa akin ni Lord, kung magpapaka-utak-daga din ako, hindi ko din pala ma-aapreciate – hindi ko din pala magagamit nang tama.

Tuesday, January 26, 2010