Finally!

Tatlong taon na ang nakalipas - mahigit pa. Hindi ko mabilang kung ilan ang naka-date, nakalandian, o naka-"MU" ko sa loob ng tatlong taon. Sa totoo lang, hindi ko na nga maalala ang pangalan ng iba. Nagdala sila ng kilig, oo. Pero hanggang doon lang. Panandaliang kilig sa panandaliang kalungkutan. 

Labelled ako na chickboy ng mga kaibigan at kakilala ko. Kulang pa pala. Chickboy na choosy. Ang dami ko daw babae, pero bakit wala pa din akong girlfriend. May mga iba na nagsasabi na hindi daw kasi ako seryoso. Seryoso naman ako, kaya nga kahit sa dami ng babae na naka-date, nakalandian o naka-"MU" ko sa loob ng tatlong taon, wala akong napipili kasi gusto ko ay 'yung pang-seryosohan din. May ilang dumating din naman na pang-seryosohan, pero takot pa ako noong mga panahon na iyon - takot mag-commit kasi alam ko sa sarili ko na hindi pa ako handa. Mahirap naman kung siya lang ang handa, tapos ako, hindi pa pala. Masasaktan ko lang 'yun.

Pwede mo'ng tanungin sa akin, "eh bakit ka pa nanlalandi kung hindi ka pa pala handa?" Ang point ko naman, single naman ako. Bakit hindi ko i-try para malaman ko kung may spark? Kaya lang, kadalasan, wala talaga at siguro dahil ang choosy ko nga.

Sa totoo lang, ang dami kong nasaktan dahil din sa pagka-choosy ko - directly or indirectly na sinabi sa akin. And I'm sorry for that. Really sorry. Uulitin ko, kaysa naman umasa siya tapos hindi pa pala ako handa. Naalala ko lang bigla ang sinabi ng isang manghuhula sa nanay ko (na kinwento lang niya sa akin) noong grade 5 yata ako. "Yung panganay mo, gwapo. Madaming papaiyaking babae 'yan. Sabihin mo. mag-ingat." Verbatim yan, hinding hindi ko makakalimutan 'yan. Ay, oo nga pala. Hindi pa pala ako nakikita nung manghuhula noong sinabi niya iyon sa nanay ko. Narealize ko, ayan dahil sa sobrang pagka-choosy ko, madami tuloy akong nasaktan (at napaiyak).

Sa loob ng mahigit tatlong taon, may mga nagpakilig, pero walang nagpa-baliw sa akin. Alam ng mga kaibigan at pamilya ko kung paano ako mabaliw. Nasaksihan nila 'yun buong college years ko - lahat ng mga kabaliwang bagay na ginawa ko para sa babae at para sa sarili ko. Kahit masaya o masakit, basta baliw ako, walang nakakapigil sa akin. Ngayon, masasabi ko sa sarili ko at sa ibang tao na "Oo, handa na ako ulit. Handa nang magmahal at masaktan. Dahil ito sa isang tao na nagpapabaliw sa akin ngayon. Kaya lagi din akong nagpapasalamat sa kanya." 

Alam mo ba 'yung pakiramdam na ang sarap kumanta ng love songs? Eh 'yung simula pag gising hanggang bago matulog, para kang high dahil nakangiti ka? Eh 'yung habang naglalakad ka sa kalsada, kinikilig ka mag-isa at nakikita ka ng madaming tao? Eh 'yung kahit saan ka tumingin, naaaninag mo ang picture niya? Eh 'yung magising ka sa umaga nang mas masaya kaysa kahapon? Eh 'yung habang tina-type ko ito ay kinikilig talaga ako nang matindi? Eh 'yung matulog ka sa gabi na abot tenga ang ngiti?

Sa lahat ng mga pinag-gagawa ko sa buhay, madami akong natutunan. Isa sa mga paborito ko ay ang "magmahal nang walang hinihinging kapalit". Madami kasing tao na kapag sinabi niya na mahal niya ang isang tao, gusto niyang marinig na mahal din siya ng sinabihan niya. Sabi nga ng isang propesor ko noong college, "Ang sabi ko, mahal kita. Hindi ko sinabing mahalin mo din ako." Masakit, syempre kapag hindi ito na-reciprocate. Pero sa panahon na handa ka nang masaktan, doon lang pala masasabi na handa ka na din magmahal. 

Ngayon ko napatunayan na hindi pala talaga hinahanap ang pag-ibig. Kusa lang pala talaga siyang dumadating. Sa panahon na handa ka na, ibibigay ito sa iyo ni Papa Lord. Kung tatanungin mo ako ngayon ng "boypulbo, in love ka na ba?" ito ang masasagot ko. "Hindi pa. Pero handa na ko. Handa nang umibig at masaktan muli."